ترکیب درزگیر درب و پنجره

عملکرد درزگیرهای درب و پنجره به عنوان یکی از اجزای مهم مواد آب بندی ساختمان، مستقیماً بر هوابندی، آب بندی و دوام درب ها و پنجره ها تأثیر می گذارد. یک فرمول علمی و منطقی تضمین می کند که درزگیر دارای چسبندگی، الاستیسیته و مقاومت در برابر آب و هوا عالی است و نیازهای محیط های مختلف را برآورده می کند.

 

اجزای اصلی درزگیرهای در و پنجره شامل چسب، پرکننده ها، نرم کننده ها، مواد پخت و مواد افزودنی است. بایندر، جزء اصلی درزگیر، معمولاً از پلیمرهایی مانند سیلیکون، پلی اورتان یا آکریلات استفاده می کند و خواص اساسی درزگیر را تعیین می کند. کلاسورهای سیلیکونی مقاومت بسیار خوبی در دمای بالا و پایین و مقاومت در برابر آب و هوا دارند و آنها را برای محیط های شدید مناسب می کند. بایندرهای پلی اورتان چسبندگی و خاصیت ارتجاعی قوی تری ایجاد می کنند و آنها را برای آب بندی دینامیک مناسب می کند. چسب های آکریلات به سرعت خشک می شوند و برای آب بندی درب و پنجره های داخلی مناسب هستند.

پرکننده‌هایی مانند کربنات کلسیم، کربن سیاه یا سیلیس برای بهبود خواص فیزیکی درزگیر، افزایش سختی، مقاومت در برابر سایش و مقاومت در برابر انقباض استفاده می‌شوند. نرم کننده ها (مانند فتالات ها) انعطاف پذیری درزگیر را افزایش می دهند و از ترک خوردن آن در طول نوسانات دما جلوگیری می کنند. عوامل پخت، واکنش پیوند متقابل-در سیلانت ها را تقویت می کنند و آنها را از حالت مایع به جامد تبدیل می کنند. روش های متداول پخت عبارتند از پخت رطوبت (به عنوان مثال، درزگیرهای سیلیکونی) و پخت با واکنش شیمیایی (به عنوان مثال، درزگیرهای پلی اورتان).

علاوه بر این، افزودنی‌هایی مانند آنتی اکسیدان‌ها، جاذب‌های UV و عوامل تیکسوتروپیک می‌توانند مقاومت در برابر پیری و کارایی درزگیر را افزایش دهند. عوامل تیکسوتروپیک از اجرای درزگیر هنگام اعمال بر روی سطوح عمودی جلوگیری می کنند و از پر شدن یکنواخت اطمینان می دهند.

به طور خلاصه، فرمولاسیون درزگیرهای در و پنجره نیاز به در نظر گرفتن جامع نوع مواد پایه، نسبت پرکننده، و انتخاب افزودنی دارد تا از چسبندگی، کشش و دوام عالی اطمینان حاصل شود و به طور موثر اثر آب بندی و عمر مفید درب ها و پنجره ها را افزایش دهد.